[soleimanrezaei]

بعضی مسیحیان می گویند پیامبران تنها در زمان الهام و وحی و تبلیغ معصومند و در زمانها ی دیگر عاری از گناه و اشتباه و معصوم نیستند! رد این ادعا:

در باب سیزده از کتاب اول ملوک داستانی بدین گونه نقل شده است: پیغمبری سالخورده در بیت ییل ساکن بود و پسرانش روزی مرد ی با ایمان را دیدند که نزد پادشاه یهوداه رفته بود و سخنانی گفته بود در آن حال پسرانش شرح حال این مرد خدا را برای پدرشان نقل کردند. پیغمبر پرسید: مرد خدا از کدام سو رفت؟ که اولادش راه را به او نشان دادند پس خری را زین کرد و بر آن سوار شد و به دنبال مرد خدا روانه شد و او را یافت که زیر درخت بلوطی نشسته است. به وی گفت: آیا مرد خدایی که از یهوداه آمده است تویی؟ گفت: آری. پیغمبر به او گفت: به همراه من به خانه بیا و نانی بخور مرد خدا گفت: هرگز! با تو نخواهم آمد و با تونان نخواهم خورد و آب نمی نوشم چون خدا به من الهام کرده است که در آنجا نان نخور و آب ننوش و از راهی که آمده ای بازنگرد. پیامبر خدا گفت: من پیغمبر هستم و فرشته به فرمان خدا با من حرف زد و گفته است که او را به خانه خود ببر و این در حالی بود که پیغمبر دروغ می گفت! پس مرد خدا بهمراهش برگشت و نان و آب خورد خداوند به پیغمبر و آن مرد با آوازی بلند گفت: خداوند چنین می فرماید و چونکه بر کلام خدا خلاف کردی و فرمان را خدا به تو گفت نگاه نداشتی و نان خوردی و ... پس جسد تو به قبر پدرانت نخواهد آمد! مرد خدا هراسان شد و با الاغ پیامبر سالخورده روانه شد و شیری در راه یافت. شیر او را درید و جسدش در راه افتاد و الاغ در پهلوی جسد ایستاد و شیر در پهلوی آن دو.مردمان آمدند و وضع حال را به پیامبر گفتند پس پیامبر این گونه گفت: او مرد خداست که از امر او معصیت کرده استو به همین جهت خداوند او را به شیر داد و شیر او را پاره کرد و موافق کلام خدا او را کشت! پس به بالای جسد مرد خدا رفت و دید که مرد پاره پاره شده است و الاغ و شیر هر دو ایستاده اند و شیر الاغ را پاره نکرده است پس پیامبر جسد مردخدا را برداشت و به تدفینش مشغول شد و ... .

در هشت جای این ایات لفظ پیامبر بر این پیامبر سالخورده اطلاق شده است و در آیه ی 189 خود پیامبر عظیم الشان! ادعای رسالت کرده است و در آیه ی 20 ادعای رسالتش تصدیق شده است و این پیامبر صادق! بر خدا دروغ بست و در حین تبلیغ و نبوت دروغ بسیار زشتی گفت و مرد خدای بخت برگشته را اغفال کرد و به کشتن داد کاری کرد که مرد بدبخت مستوجب غضب خدا شد. پس از این مطلب هر فرد عاقلی با کمی اندیشه می فهمد که حتی بر طبق عقیده ی مسیحیان و بر طبق کتب مقدسه شان پیامبران در حین انجام رسالت هم دروغگو و مفتری اند!

و اما اثبات معصومیت؛

گذشته از این که اناجیل هیچ سندیتی ندارد و محصول خاطره ی چهار فرد است ولی استناد به آنها برای خود مسیحیان قطعا جایز است؛

شاهد اول:در باب 5 از آیه 13 ببعد متی خطاب به شاگردان آمده است: « شما نمک جهانید و هرگاه نمک فاسد شود به کدام چیز باز نمکین شود؟ دیگر مصرفی ندارد جز اینکه بیرون افکنده شود و ... و شما نور عالمید و ...»پس بنا به گفته ی عیسی انبیا و اولیا و حواریون(ع) نمک جهانند و نور عالم و چراغ جهانند پس نباید با معصیت فاسد شوند و مبدل به تاریکی شوند تا مردم بتوانند به آنها اعتماد کنند.

شاهد دوم: در باب 7 از آیه 15 ببعد متی آمده است: « اما از انبیای دروغگو برحذر باشید که در لباس میش به نزد شما می آیند ولی در باطن گرگهای درنده اند ایشان را از میوه های ایشان خواهید شناخت زیرا که انگور را از خار و انجیر را از خس نمی چینند همچنین هر درخت نیکو میوه ی نیکو می آورد و درخت بد میوه ی بد می آورد نمی تواند درخت خوب میوه ی بد بیاورد و درخت بد میوه ی نیکو و ...»پس اگر شخصی واقعا بیندیشد با همین ادعا می پذیرد که انبیا صادق باید میوه ی خوب داشته باشند و در تمام عمر. نه اینکه یکی بت پرست شود و حرامزاده از زنا با زن اوریا حتی باشد( سلیمان) و یکی زناکار باشد( داوود) و یکی نجاستخوار( حزقیال) شود پس علامات نبی صادق و غیر صادق از رفتار آنها مشخص است که مسلما عصمت از علامات انبیا نبی است وگرنه با دیگر مردم چه فرقی دارد؟

شاهد سوم: در باب 6 از آیه 39 به بعد لوقا چنین آمده است:« پس برای ایشان مثلی زد که آیا میتواند کور کور را راهنمایی کند؟ آیا هر دو به گودالی نمی افتند؟ شاگر از استاد خویش افضل نیست و ...»پس ای مسیحی عزیز با کمی دقت در این آیه می توان فهمید که انبیاء معصومند چون می خواهند راهنمای کوران باشند اگر خود کور باشند و گناهکار چگونه باید دیگران را راهنمایی کند؟

شاهد چهارم: در یوحنا باب 8 آیه ی 32 به بعد سه موضوع آمده است:

1.آنکه گناهکار است غلام و بنده ی گناه است.

2. اگر از اولاد ابراهیم( علیه السلام) باشد از اولاد او حساب نیست زیرا که اولا ابراهیم( علیه السلام) باید اعمال ابراهیم( علیه السلام) را بجا آورد.

3. آنکه معصیت و گناه کند پسر شیطان است و شیطان پدر اوست.

پس اگر هر نبی گناه کند مسلما بنده گناهان خود است نه بنده خدا. و اگر معصوم نباشد لازم است از اولاد ابراهیم( علیه السلام) هم نباشد که این بکلی نفی کننده ی کتب عهدین است و باز اگر معصوم نباشند و گناه کنند باید پسر شیطان باشند و شیطان پدر آنها! شما مسیحی عزیز آیا می پندارید که سلیمان و داوود پسر شیطانند؟! و یا می شود یعقوب و اسحق را پسر شیطان دانست؟ در حالیکه بر طبق شهادت تورات سلیمان و داوود و یعقوب پسران خدایند! و اگر حرف شما مسیحیان درست باشد لازم است کاتبان تمامی کتب عهدین شیاطین و اولاد شیاطین باشند!!! چون سلیمان بت پرست شدو زنازاده بود( نعوذبالله) و وضع داوود و باقی انبیا هم از او بدتر است!!! آیا خداوند پسران شیطان را پیشوای مردم می کند یا انبیاء معصوم(ع) را؟

شاهد پنجم: در باب نهم از یوحنا بعد از اینکه عیسی کور مادزاد را شفا داد در آیه ی 16 آمده است:« بعضی فریسیان گفتند ان شخص از جانب خدا نیست زیرا که سبت را نگاه نمی دارد و دیگران گفتند که چگونه شخصی گناهکار می تواند معجزات را ظاهر کند و در میان ایشان اختلاف افتاد» پس حقیقتا راست گفتند چون عیسی و نویسنده ی انجیل در اینجا سکوت کردند و سکوت به معنای رد ادعا نیست. پس شخص گناهکار نمی تواند معجزات الهی کند و در نتیجه نمی تواند نبوت کند پس انبیا از گناهان معصومند.

شاهد ششم: در باب سه از آیه 7 از رساله اول یوحنا آمده است: « و از این جهت پسر خدا ظاهر شد تا اعمال ابلیس را باطل کند هر که از خدا مولود شد گناه نمی کند زیرا تخم او در او می ماند و او نمی تواند گناهکار باشد زیرا که از خداوند تولد یافته است فرزندان خداوند و فرزندان ابلیس از این ظاهر می گردند» پس قطعا کسانی که از خدایند ( انبیا) خطاکار نیستند و گناه نمی کنند چون روح خدا در ایشان است و روح خدا خطاکار نیست و همه گناهکاران از شیطان و فرزندان شیطانند و روح شیطان در آنان ثابت است.

آیا امکان دارد بگوییم انبیا گاهی از خدایند و گاهی از شیطان هستند و گناهکار! نوح مست می شود و منکشف العورة؟ آیا می شود گفت گاهی روح خدا در آنها بود و گاهی روح شیطان؟ پس اگر گاهی روح شیطان در آنها بود باید از نبوت خارج شوند که این بر طبق دیانت خود شما کفر است! یعنی می توانیم بگوییم موسی کلیم الله(ع) گاهی روح و حجت خدا بود گاهی روح و حجت شیطان و ابلیس می شده است؟!( نعوذبالله من هذا الجهل!) آیا خدا قادر نبود بنده ای صالح را بفرستد که مست نشود و بیخود بیخود نفرین نکند تا مردم را عصا کش باشد؟؟؟

شاهد هفتم: در باب دوم از آیه 10 به بعد رساله ی یعقوب آمده است: « چون هر کس تمام شریعت را نگاه دارد و در یک جزء قصور کند ملزم همه می باشد زیرا او که گفت زنا مکن نیز گفت قتل مکن پس هر چند زنا نکردی ولی قتل کردی متعدی شریعت شدی»پس مسلما هرکدام از انبیاء که خطایی کرد متعدی به کل شریعت می شود پس لازم است انبیاء خطایی نکنند چون که معصیت و گناه تعدی به خدا و شریعت است پس نبی که مروج شریعت است چگونه می تواند متعدی به شریعت شود؟!!

[mohamad]

سلام سلیمان
برخی از ایاتی که دقیقا در مقابل این ایات قرار دارند مانند اینکه به حواریون گفته میشود شیطان و... چگونه با این موارد جمع میشود

[sadegh]

با سلام
شرایطی که مسیح در آن حواریون را اینگونه مخاطب ساخته شرایط طبیعی به نظر نمی رسد.
او در مقام تنبیه و توبیخ ایشان اینطور سخن رانده است. در موارد دیگر هم باید به فضای حاکم بر جریان توجه شود.

[soleimanrezaei]

سلام علیکم.
باید دید حواریون هم رسول خدا بوده اند یا تنها مبلغ دین مسیح بوده اند. اگر حواریون را هم رسول خدا بدانیم و واسطه وحی باید عصمت را برای آنان هم قائل شویم ولی آنان مبلغ بودند و وحی ای بر آنان نازل نمی شد.